ஒழுக்கம்

அந்தப் பெரியவர்தான் அவனுக்கு எல்லாம். இன்று அவன் இருக்கும் மிகப் பெரிய நிலைக்கு அவர்தான் காரணம்.

கிராமத்தில் இருக்கும் எளிய விவசாயி அவர். மெத்தப் படிக்காதவர் அவர். வாழ்க்கையின் அனுபவங்கள் அவர் நெற்றியின் ரேகைகளாய் படிந்திருந்தன. உழுததின் அடையாளங்கள் அவர் கரங்களில் காப்பாய் நிறைத்திருந்தன.

ஓரிரவில் பெற்றோரைத் தொலைத்த அனாதையாய் நின்ற அவனை 'யாரையும் அண்ட விடாத' அவருக்குப் பிடித்துப் போனது. அவனை நன்றாய்ப் படிக்குமாறு தூண்டி விட்டு, பக்கபலமாய் நின்று கொண்டு, நல்ல பதவியில் அமர்த்தி விட்டு, மனதிற்குப் பிடித்த பெண்ணையே மணமுடித்து விட்டு, ஓய்ந்து போனார் அவர்.

பலமுறை கூப்பிட்டும் வராதவர் வந்திருக்கிறார் - 'ஒழுக்கம்' என்கிற தலைப்பில் - அவனுடைய முதல் புத்தக வெளியீட்டிற்கு.

'தம்பி! பெரிய பதவி. வேலை பிடுங்கித் தின்னும். உனக்கு வீட்டிலேயும் பொறுப்பு அதிகம். எப்படிப்பா உன்னால எழுத முடியுது?'

'அதில்லை அப்பா! வீட்டுக்கு வந்தா எதாச்சும் வேலை வந்திடுது. அதனால, என்னோட எழுத்துக்கள் எல்லாம் ஆபீஸ்-ல எழுதிருவேன். இந்தப் புத்தகமும் அப்படித்தான்' என்றான் அவன்.

'தம்பி! நான் விவசாயி. உழுதாத்தான் எனக்கு பொழைப்பு. அதை வெச்சித்தான் இன்னிக்கும் ஓட்டிக்கிட்டு இருக்கேன். உன்னிய படிக்க வெச்சி ஒரு நிலைக்கு ஆளாக்கி விட்ருக்கேன். வயலுக்குப் போனா வேலை, வேலை - வேற எத்தையும் நினைக்கக்கூட முடியாது. நினைக்கவும் கூடாது. ஆனா நீ? என்னப்பா இப்பிடி சொல்லுதே? அப்டின்னா உன் சொந்த வேலையத்தான் இத்தினி நாளும் ஆபீசு-ல பாத்தியா? நீ வாங்குற சம்பளமும் இதுக்குத்தானா? சரிதானாப்பா இது?' என்றார் வெள்ளந்தியாய்.

அவனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

ஜீன்ஸ்!

எக்ஸ்சேஞ்ச் டவர்ஸ், கிங் ஸ்ட்ரீட், டொரொன்டோ, கனடா.

முதன்முறையாய் வெளிநாடு வந்ததில் எல்லாம் பிரமிப்பாய் இருந்தது. 18 வது தளத்தில் உள்ள எனது அலுவலகத்தில் வேலையை முடித்தாகி விட்டது. இனி ஷெப்பர்ட் அவென்யூ செல்ல வேண்டும்.

லி•ப்ட் பொத்தானை அழுத்தியவுடன் வயிற்றின் நினைவு வந்தது. முதல் தளத்தில் இறங்கி, கீழ்த்தளத்திற்குச் சென்றேன். தாய்லாந்த் உணவகத்திலிருந்து, Tim Horton, Sub Way, Burger King மற்றும் ஏனைய உணவகங்கள் வரிசையாய் இருந்தன.

பர்கர் கிங்-ல் வாங்கிய வெஜ் பர்கர் மற்றும் லார்ஜ் கோக்-குடன் போராடிக் கொண்டிருக்கையில் தோளில் ஒரு கை விழுந்தது. திரும்பினால்... சட்டென பார்த்தவுடன் நினைவில் வராத, ஆனால் தெரிந்த முகமாய் இருந்தது. 'என்னடா சுந்து? மறந்துட்டியா?' என்றதும் புரிந்து போனது. 'சுந்து' என்று கூப்பிடும், கனடாவில் சந்திக்கும் சாத்தியமேயில்லாத (சாத்தியமான!) சீனி என்கிற சீனிவாசன்.

'என்னடா? இங்க என்ன பண்றே?' என்றான். சொன்னேன்.

'நான் இங்க டூரிஸ்ட் விசால வந்திருக்கேன். கிங் ஸ்ட்ரீட்டை சுத்திட்டு போலாம்னு வந்தேன். இந்த பில்டிங் சூப்பரா இருக்கே? ஒரு மினி டிவி ஸ்டூடியோ கூட இருக்கு. அப்பப்ப நியூஸ் கொடுக்கறாங்க' என சொல்லிக்கொண்டே போனவனை நிறுத்தி ‘இது Canada Stock Exchangeபா’ என்றேன்.

காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளாது 'அப்பறமா, கமல்-சிம்ரன் பஞ்சதந்திரத்தில டூயட் பாடினாங்களே? அது எங்க இருக்கு தெரியுமாடா?' என்று கேட்டதும் 'பழைய சீனி'தான் என்று நிச்சயமாய்த் தெரிந்துபோனது.

'கொஞ்சம் இரு. போயிறாத. முக்கியமான விஷயம் பேச வேண்டியதிருக்கு. சாப்பிட ஏதாச்சும் வாங்கியாறேன்' என்று சொல்லிவிட்டு சீனி நகர்ந்து போனான்.

மனது பின்னோக்கியதில்....

இந்தியாவில் 'first day first show'-வுக்கென ஒரு கும்பல் உண்டு; இவர்கள் போய்ப் பார்ப்பதோடு இல்லாமல், படத்தைப் பற்றிக் காரசாரமாய் விவாதம் செய்து, பார்க்கும் சுவாரஸ்யத்தைக் குறைத்து விடுவார்கள். இது தவிர, சினிமாவைப் பற்றிய ஞானம் அதிகம் என்கிற கர்வம் உள்ளூற இருக்கும். இந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவன் சீனி என்கிற சீனிவாசன்; திருவல்லிக்கேணியின் ஒண்டுக்குடித்தன தோஸ்த்.

சீனிக்கென நாகா, சாமி, ராதா, வரது என ஒரு தனிக் கூட்டம் உண்டு. இவர்களுக்குச் சினிமாவைத் தாண்டிய உலகம் இல்லை. சீனி தரும் சினிமாக்கதைகளுக்கும், சினிமா கிசு கிசுக்களுக்கும், மற்றும் ஏனைய ஞானங்களுக்கு ஜால்ரா போடும். அதுவும் 'fdfs' பார்த்து விட்டு வரும் நாட்களில் சீனி போடும் அலட்டல்களுக்கு அளவே இல்லை.

மொட்டை மாடியில் கூட்டம் ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை இரவில் கூடும். அதே நேரத்தில் எதிர் வீட்டு மாடியில் என் கனவுக்கன்னி ஹேமா உலாவுவதால் நானும் ஆஜர்!

இப்படித்தான் ஜீன்ஸ் படம் பார்த்துவிட்டு வந்தவுடன் சீனி ஆட்டம் போட்டான்; 'ஐஸ்' அப்படி இப்படி என ஜொள்ளு விட்டான்; ஷங்கரை 'கிழி கிழி'யெனக் கிழித்தான். கடுப்பானதில், முதன் முறையாகச் சீண்டிப் பார்க்கத் தோன்றியது.

'சரி இவ்ளோ பேசறியே? ஒரு சீன்ல ஐஸ் டிரஸ்ஸே இல்லாம வர்றா தெரியுமா?' என்றேன்.

'என்னது?!'

'உனக்குத் தெரியுமா?'

'போடா டுபாக்கூர்! பாக்காம கத வுடாத'

'நீ எங்க படம் பார்த்த?'

'உதயம்-ல first day; first show. தெரியும்ல'

'சரி நம்ம பசங்க 'சத்ய'த்துல பாத்திருக்காங்க. அவங்க சொல்லிதான் எனக்கே தெரியும்'

ஜால்ரா கூட்டம் வைத்த கண் வாங்காமல் என்னையே பார்த்தது; பிரமிப்புடன்.

சீனி தவித்தான். அக்கம்பக்கம் பார்த்து திருட்டு தம் பற்ற வைத்து இழுத்துக் கொண்டே'இது நிச்சயம் பொய்' என்றான்.

'தோ பாரு! 'சத்ய'த்துல நைட் ஷோல சுமார் 30 செகண்ட் ஓடிருக்கு; confirmடா சொல்றாங்க' என்றேன் சிரிக்காமல்.

ஜால்ரா சீனியைக் கேவலமாய்ப் பார்த்தது. 'டேய்! இவன நம்பாதீங்கடா, பொய் சொல்றான்' என்றான் சீனி 'குப் குப்' புகையுடன்.

'இப்பவும் சொல்றன். நான் படம் பாக்கல. ஆனா சொன்னவங்க மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு' என்றேன் சீரியஸாய்.

சீனிக்கே சந்தேகம் வந்து 'confirm-டா மச்சி?' என்று கேட்கத் துவங்கினான்!

'ஆமாம்! நிச்சயமான உண்மை. சரி சரி ரொம்ப பேசியாச்சு. தூக்கம் வரது' என்று பாயை விரித்துப் போட்டேன்.

அன்றிரவு, சீனிக்குத் தூக்கம் தொலைந்து போகும் என்று தெரியவந்ததில் உள்ளூர சந்தோஷம். விஷயம் இத்தோடு விட்டது என்றுதான் நினைத்தேன்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து, பெரிய தெரு பிள்ளையார் கோயிலில் சீனியைச் சந்தித்தேன். 'முடிச்சிட்டியா? வாடா வா' என தர தர வென B R டீ பாருக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

'டீயா? மசாலா பாலா?' என்றதற்கு 'ஒன்றும் வேண்டாம்' என்றாலும் வற்புறுத்தி பிஸ்கட் பால் சாப்பிட வைத்தான். ஸ்டைலாய்ச் சிகரெட் வாயில் வைத்து 'மச்சி! நீ சொன்னது சும்மாதானே?' என்றான்.

எனக்கு முதலில் புரியவில்லை. 'என்னது?' என்றேன் மையமாய்.

'நான் கூட சத்யம் போய் ப்ளாக்ல டிக்கெட் வாங்கி நைட் ஷோ பாத்தேன். ஒண்ணுமேயில்லை' என்றதும் என்னுள் ட்யூப்லைட் எரிந்தது!

'நிச்சயமா இருக்கு' என்றேன். 'டேய்! வெறுப்பேத்தாத. வெள்ளாடாத. உண்மைய சொல்லிரு' என்று கோபமாய்ச் சிகரெட்டை புகைத்தான்.

'எதுக்கு வெளயாடணும்? பசங்க அபிராமில பாத்துருக்காங்க. நாந்தான் வாய்தவறி உங்கிட்ட சத்யம்னு சொல்லிட்டேன். என்னால் prove பண்ண முடியும்' என்றேன்.

'கரெக்டா சொல்ல மாட்டியா? அது சரி எந்த ஸீன்ல டிரஸ் இல்லாம வர்றாளாம்?' என்றான் கிசுகிசுப்புடன்.

நான் சொன்னேன்.

'எப்படிறா சென்ஸார்ல வுட்டாங்க? தியேட்டரையே seal பண்ணிடுவாங்களே!' என்றான் சீனி நம்பாது.

'அதெல்லாம் தெரியாது. ஆனா பசங்க பாத்தாங்க. எல்லாம் என் college group. பெரிய இடம். கண்டிப்பா நம்பலாம்' என்று certificate கொடுத்தேன்.

சீனி ரொம்பவும் டென்ஷனாகி இன்னொரு சிகரெட்டை பற்ற வைக்க முயன்றதில் நான்கு தீக்குச்சிகள் அணைந்து போயின!

அந்த சனிக்கிழமை இரவு சீனிக்காக நாங்கள் காத்திருந்ததுதான் மிச்சம். அவன் வரவேயில்லை! வீட்டில் கேட்டதற்கு அபிராமியில் 'நைட் ஷோ' போயிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்!

அடுத்த நான்கு நாட்களுக்கு சீனியைப் பார்ப்பதை தவிர்த்தேன். இருந்தாலும், ஹேமாவைப் பார்க்க மாடிக்குப் போகும்போது வசமாய்ச் சிக்கிக்கொண்டேன்.

'நீ சொன்னது நிச்சயம் பொய்தான்' என்றான் கோபமாய்.

'இப்பவும் சொல்றன். நான் சொன்னது நிஜம். 'மொத நாள்ல எதுவுமே கட் பண்ணாத படமாத்தானே இருக்கும். அப்பறமா தெரிஞ்சப்பறம் கட் பண்ணுவாங்க; அதனாலதான் மொத நாளே பாக்கறேன்'னு நீதான சொல்லிருக்கே?' என்றதும் விழுந்து விட்டான்!

'நான் பாக்கும்போது மட்டும் அந்த ஸீன் வர்றவேல்லடா!' என்று புலம்பிக்கொண்டிருந்தான்.

'ஒண்ணு செய்! வேணா கோயம்பேடு ரோகிணிக்கு ஒரு நடை போய் பாத்துட்டு வந்துடு. சிடிய விட்டு தள்ளி இருக்கறதால ஒரு வேளை ஸீன் வர்ற சான்ஸ் இருக்கு' என்றேன் படு சீரியஸாய்.

அந்த சனிக்கிழமையும் சீனி வராததில் ஜால்ரா கூட்டம் மொத்தமாய் என் மேல் பாய்ந்தது.

'உண்மைதான்' என உரக்கக் கூறி எல்லோரையும் பிரமிக்க வைத்தேன்.

நடுராத்திரி கனவில் ஹேமாவுடன் டூயட் பாடிக்கொண்டிருக்கையில் உலுக்கப்பட்டேன். கண்கள் சிவக்க சீனி நின்று கொண்டிருந்தான். 'எந்திரிடா' என்றான்.

மெல்ல எழுந்தேன். 'என்னடா?' என்றேன் கேஷ¤வலாய்.

'தோ பாரு! ரோகிணிலேந்து directஆ இங்கதான் வர்றேன். அந்த மாதிரி ஸீனே கிடையாது. நீ சும்மா சொல்றே' என்றான் ஆத்திரத்துடன்.

'அது உண்மைதான். கொஞ்சம் பொறுமையா கேளு' என்றதும் காலர் பிடிக்கப்பட்டது. ஜால்ரா பெரும்பாடுபட்டு எங்கள் இருவரையும் பிரித்தது. என் பனியன் வரை கிழிந்திருந்தது; உதடு பிய்ந்திருந்தது. சீனி மூக்கில் ரத்தம்! 'உன் சங்காத்தமே வேண்டாண்டா' என்று சீறிவிட்டு சீனி சென்றுவிட்டான்.

அதற்கடுத்த இருநாளில் எனக்கு தேசீயமயமாக்கப்பட்ட வங்கியின் குடியாத்தம் கிளையில் சேர்வதற்கான உத்தரவு வந்ததில் சீனி விஷயம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.

எனக்கு மும்பை மாற்றலானது, பெற்றோர் மெட்ராஸிலிருந்து மும்பைக்கு வந்தது, கனவுக்கன்னி ஹேமாவே எனக்கு மனைவியாய் வந்தது எல்லாம் பிறகு நடந்த விஷயங்கள். என் கல்யாண பத்திரிகை கொடுக்க திருவல்லிக்கேணி சென்றபோது சீனி குடும்பத்தினர் வீட்டை காலி செய்துவிட்டார்கள் என்பது மட்டும் தெரிந்தது.

ஒரு நாள் ஹேமாவிடம் இதைச் சொன்னபோது 'ரொம்பவே ஓவர்' என்று விமர்சனம் செய்தாள். 'இது உண்மைதான்' என்றேன் நானும். 'சும்மா' என்றாள்.

'ஜீன்ஸ் படத்துல கண்ணோடு காண்பதெல்லாம் பாட்டு வரும்’

‘ஆமாம்’

‘லாஸ்ட்ல ப்ரோக்ராம் தப்பாகி ஐஸ் எலும்புக்கூடு ஆயிரும்’

‘சரி...அதுக்கென்ன?’

‘எலும்புக்கூடு ஐஸ் டிரஸ் இல்லாமதானே இருக்குது; அதைத்தான் நான் சீனிகிட்ட சொல்ல வந்தேன்' என்று விளக்கிச் சொன்னதும் கொஞ்சம் முழித்துவிட்டு பிறகு விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.

'என்னய்யா? பழைய நெனப்பா?' என்ற குரலில் கலைந்து போய் நாசுக்காய்ச் சிரித்து வைத்தேன். சீனு, ஸ்ட•ப்ட் ஸான்ட்விச், ஓனியன் ரிங்க்ஸ், டோநட், கா•பி என ட்ரே முழுதும் நிரப்பியிருந்தான்.

‘அது சரி! ஏதோ முக்கியமான விஷயம் பேசணும்னியே அது என்ன?’ என்று கேட்டு வைத்தேன்

ஸான்ட்விச்சைக் கடித்துக்கொண்டே சீனி என்னைக் கேட்ட கேள்வி

'நீ சொன்னது பொய்தானே?'

முரண்

'யப்பா! எவ்ளோ கூட்டம்? அள்ளி அள்ளி சாப்பாடு போட்டு மாளலன்னா..அயிட்டம் வேற ஜாஸ்தியா...பரிமாறி பரிமாறி கை சோர்ந்து பாச்சு...ஆனா மனசு எவ்ளோ சந்தோஷமா இருக்கு தெரியுமா? ஆயிரம் பேருக்கு என் கையால பரிமாறி, சாப்பிட்ட சந்தோஷத்த அவா மொகத்துல பாக்கும்போது வலியெல்லாம் பறந்து போச்சு...நீங்கதான் வராம போயிட்டேள்....ஒண்ணு நிச்சயம்..அடுத்தவாளுக்கு பரிமாறி, பசியாத்தறது இருக்கே அதுதான் நிஜம்மாவே உசத்தி' என்றாள்.

அவரின் பார்வை பேப்பரை மேய்ந்தாலும், அவள் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தார்.

சட்டென நினைவுக்கு வந்து 'ஏன்னா நீங்க சாப்டேளா?' என்று கேட்டதற்கு 'இல்லை'யெனத் தலையசைத்தார்.

'என்னன்னா நீங்க? நான்தான் சொன்னேனோன்னோ? ப்ரிட்ஜ்ல நேத்து பண்ண சாம்பார், ரசம் இருக்கு; காத்தால உங்களுக்காகவே பாவக்காய் கறி பண்ணி, சாதம் வெச்சேன். எதுவுமே சாப்பிடாம இதென்ன பட்டினியா? ஷ¤கர் வேற' எனச் செல்லமாய்க் கடிந்து கொண்டாள்.

'என்னமோ பசிக்கல; நீ சாப்பாட்டு பேச்சு எடுத்தப்புறம்தான் எனக்கு சாப்படணும்போல தோணறது' என்றார்.

'எனக்கு ரொம்பவே டயர்டா இருக்கு; நான் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கறேன். மறக்காம சூடு பண்ணி, நீங்களே போட்டுண்டு சாப்டுங்கோ என்ன?' என்றவளுக்கு அவரது புன்னகை மட்டுமே பதிலாய் வந்தது.

அந்த நாள்

....., 1993

"இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் மதி!"

"ராஜ்! உன்னோட செந்தமிழ்த் தேன் வாழ்த்துக்கள் சூபர்ப். சாருமதிங்கற பேர நீ மட்டும் 'மதி'ன்னு கூப்பிடறப்போ ரொம்பவும் சந்தோஷமா இருக்கு. நன்றி ராஜ்! அது சரி வாழ்த்துக்கள் மட்டும்தானா?"

"மதி! இது உனக்குதான் ஸ்பெஷலா ஆர்டர் பண் வாங்கினது"

"வாவ்! எனக்கு பிடிச்ச யெல்லோ ரோஸ் பொக்கே! ராஜ்! ஐயம் த்ரில்ட்! க்ரேட்!"

"கைக்குக் கிடைச்ச பாக்கியம் என் உதட்டுக்கு இல்லயே மதி!"

"ச்ž...நாட்டி...கம்னாட்டி..இப்பவே லிப் டு லிப் கேக்குதோ?! அதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு அப்புறமாத்தான்!"

"அது சரி...இப்பதான் நான் தேர்ட் இயர் எஞ்ஜினியரிங். இன்னும் ஒரு வருஷம்...அப்புறமா வேல தேடும் படலம்..நம்ம கல்யாணத்துக்கு இன்னும் அட்லீஸ்ட் 3/4 வருஷம் இருக்கு மதி...அதனால..."

"அதனால..."

"மதி! நீ கிரிக்கெட் மாட்ச் பாத்திருக்கியா?"

"யெஸ்"

"மாட்சுக்கு முன்னாடி என்ன செய்வாங்க?"

"என்ன செய்வாங்க?!"

"நெட் ப்ராக்டிஸ்! அது மாதிரி...பலான மேட்டர் எவ்ளோ பெரிய விஷயம்? தெரிஞ்சுக்க வேணாமா?!"

"அடப்போய்யா! நீயும் உன் குப்பை புத்தியும்..."

"மதி! ஒண்ணே ஒண்ணு மா! என் கண்ணு இல்ல...என் செல்லம் இல்ல..."

"இதுக்குதான் யாருமே இல்லாத இடத்துக்கு தள்ளிகினு வந்தியா?! கம்னு குந்திகினு கிட!"

"என்ன மதி! திடீர்னு மெட் ராஸ் பாஷை?"

"இப்ப ஓகேன்னு சொன்னா அப்பால எல்லாமே ராங்கா பூடும்...தள்ளி குந்து நைனா!"

"போன பர்த்டே போது கொடுத்தது மா...அப்பப்ப தரத் தாவல...கொடுக்கலன்னா மறந்துபோயிடும்..கொடுத்துடு..."

"சே ராக்ஷஸ ராஜ்! உதடு எப்படி செவந்துடுத்து பாரு! என்ன முரட்டுத்தனம்?!"

"இன்னும் ஒரு தடவை ஒத்தடம் கொடுத்தா சரியாயிடும் மதி!"

"கிட்ட வந்தா ஒதைப்பேன் ராஸ்கல்!"

....., 1996

"மதி! இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்!"

"..... "

"ஏன் என்னோட பரிசை வேண்டாம்னு திருப்பி விட்டே?"

"....."

"என்ன மதி! பேச்சையே காணும்?"

"ராஜ்! என்னோட நெலம தெரிஞ்சும் ஏன் போன் பண்றே?"

"மதி! எனக்கு வாழ்த்து சொல்றதுக்குக் கூட உரிமையில்லயா?"

"ராஜ்! உன்னோட குரலக் கேக்கறப்ப என் மனசாட்சி என்னக் கொல்லுதுப்பா. இவ்ளோ நல்ல மனுஷனை ஏமாத்திட்டோமேன்னு துடிக்குதுடா. ப்ளீஸ்! என்ன புரிஞ்சிக்க...சித்ரவதை பண்ணாதடா!"

"தப்பு உம்மேல இல்ல...உன் சூழ்லைல நான் இருந்தாக்கூட அப்படித்தான் செஞ்சிருப்பேன். அதுக்காகப் போன் பண்றதுக்கூட 144 போடாத. நான் பண்ணத்தான் பண்ணுவேன். ஏன்னா அடுத்த வருஷம் இதே நாள்ல நீ திருமதி ஜகன்! அப்ப பண்ணமுடியாதே!"

"ப்ளீஸ்! கல்யாணம் நிச்சயமான இந்த சமயத்துல் நீ போன் பண்றது அவ்வளவா நல்லால்லை ராஜ்! என்ன புரிஞ்சுக்க..இதுவே நம்ம கடைசி பேச்சா இருக்கட்டும்...உன்ன கல்யாணத்துக்குக்கு கூப்பிடற தகுதியைக்கூட நான் இழந்துட்டேன்.."

"மதி!"

"......"


"ஹலோ?"

"......"

"ஹலோ!"

"...."

"எவ்வளவு தடவ நீ போனை கட் பண்ணாலும் நான் பண்ணிகிட்டே இருப்பேன் மதி!"

"ராஜ்! ப்ளீஸ்..."

"சத்தியமா இதுதான் நான் உன்னோட பேசற கடைசி வார்த்தை..திருமண வாழ்த்துக்கள்!"

....., 2002 காலை

"கிரி! சாயந்திரம் சினிமா போறோம். அப்டியே வெளில டின்னர். அப்புறமா.."

"ராஜ்! அது என்னப்பா எப்ப பாத்தாலும் 'கிரி'ன்னுட்டு...முழுப்பேரு கிரிஜா..கிரிங்கறது ஆம்பளப் பேருப்பா!"

"நீ மட்டும் என்னவாம்! போன வாரம் ஒரு நைட்டுல.."

"அய்யோ ராஜ்! வேணாமே.."

"இன்னிக்கு அதே மாதிரி..."

"நமக்குக் கல்யாணமாயி வருஷம் அஞ்சாவுது...பொறந்த ரெட்டையும் பொம்பள...இன்னும் சின்னப்புள்ள மாதிரி...என்ன இது போப்பா..."

"அட...வெக்கத்தப் பாரு!"

"அப்பா! குட்மார்னிங்!"

"குட்மார்னிங்க் சாரு! குட்மார்னிங்க் மதி!"

"அப்பா! சினிமா! அப்பா! பீச்!"

"அப்பா ஆபீஸ் போவேனா? அப்புறமா வருவேனா? 5 ஓ க்ளாக் எல்லாருமா சினிமா போறோமா? அப்புறம் சண்டே அன்னிக்கு பீச்சுக்கு போறோமா? ஓகே! இப்போ அப்பாவுக்கு ஒரு கிஸ்!"

"தாங்க் யூ டாட்!...ச்ச்"

....., 2002 இரவு

"மை காட்! இன்னிக்கு என்ன நாள் தெரியுமா ராஜ்?"

"தெரியும் கிரி!"

"தெரிஞ்சுமா...இன்னிக்கு இவ்ளோ ப்ரோக்ராம்?"

"ஆமா கிரி! என்னப்பத்தி முழுசும் தெரிஞ்சும் இந்த அஞ்சு வருஷம் இந்த நாளை ஒதுக்கி எனக்காக துக்கம் கொண்டாடிருக்க...குழந்தைகளுக்கும் சாரு, மதி ன்னு பேரு வைக்க மறுப்பு சொல்லல..ஆனா நான்..."

"ராஜ்! காதல்ல ஜெயிக்கறங்களுக்கு காதலோட அருமை புரியறதில்ல...ஆனா காதல்ல தோத்தவங்களுக்கு அதோட அருமை ச்சயமா தெரியும்...அதனாலதான்..."

"இல்ல கிரி...அத நான் மறந்துதான் ஆகணும்...எனக்குன்னு மனைவி, குழந்தைன்னு அமைஞ்சப்புறம் கூட நான் இன்னும் மறக்காம இருந்தா ரொம்ப தப்பு கிரி..."

"ராஜ்!"

"ஆமா கிரி! குடும்பங்கறது காதல விட உன்னதமானது...புனிதமானது...என்ன மன்னிச்சிரு!"

"ராஜ்! ஐ லவ் யூ!"

"நானும் உன்னை மனதார நேசிக்கிறேன் கிரி!"

ஏன் எழுதல?

'ரொம்ப நாளா ஒண்ணுமே உங்ககிட்டேந்து வர்லியே?! என்ன பண்ணிண்டுருக்கேள்?'னு அவாளும் இவாளும் கேட்டா.

'எழுதாம இருக்கேன்'னேன்.



'ஏன் எழுதணும்?' , 'எழுதித்தான் ஆணுமா?'ன்னு கேள்வி வந்தா எழுதாம இருக்கறது நல்லதும்பேன். சில பேர் எழுதினத படிச்சுப் பாப்பேன். ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கும். 'எப்படி இவா எழுதிண்டே இருக்காள்?'னு தோணும். அதுல சில பேர் 'எப்படி இவா இவ்ளோ நல்லா எழுதிண்டே இருக்காளே?'னு நெனக்க வெப்பா.



எழுதறதுக்கு கற்பனாசக்தி வேண்டாம், சுத்தும் முத்தும் பாத்துண்டு, காதுல விழறத கேட்டுண்டு இருந்தாலே போதுங்கறா! என்ன சுத்தி இருக்கறத பாத்துண்டு, பேசறவாளை கேட்டுண்டு இல்லாம அதுலேயே அமுங்கிப் போயிட்டேன். தேர்ட் பர்ஸனா இல்லாம, ·பர்ஸ்ட் பர்ஸனா மாறினதுல எழுத்து தொலஞ்சு போச்சு!



அப்பப்போ மனஸ¤ல தாட்ஸ் ஓடும். பிள்ளையார் சுழி போடுவேன்.

கொஞ்ச நேரத்துல ஆயாஸமா வரும். 'எழுதி எழுதி என்னத்தக் கண்டேன்?'னு ஸெல்·ப் பிட்டில படைப்பு தொலைஞ்சு போயி, எடிட்/ஸெலக்ட் ஆல் பண்ணி டெலிட் பண்றதால படைப்பாளி காணாமப் போயிடறான்.



முன்ன நானே 'கவிதை'ன்னு சொல்லிண்டு கிறுக்கிண்டிருந்தேன். அப்புறமா, சித்தர் பாடல்கள், தேவாரம், திருப்புகழ், கந்தர் அலங்காரம் பொரட்டினப்போ பயம் வந்துருத்து. 'புள்ளன்னா இப்டித்தான் இருக்கணும்'னு வினுசக்ரவர்த்தி மனோரமாகிட்ட 'அண்ணாமலை' படத்துல சொல்வாரே, அந்த மாதிரி 'பாட்டு, கவிதைன்னா இப்டித்தான் இருக்கணும்'னு தோணித்து. அதனால இப்பல்லாம் 'கவிதை'யும் எழுதறதுல்ல!



'இப்ப கூட இதையெல்லாம் உங்ககிட்ட எதுக்கு சொல்லணும்?'னு நீங்க கேக்கலாம். 'என்ன மாதிரி இருக்காதீங்கோ'னு அட்வைஸாவும் இருக்கலாம்; இல்ல பாரதி சொன்னா மாதிரி 'நல்லதோர் வீணை செய்தே, அதை நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ?'னு தூக்கத்தைக் கலச்சுண்டு எழுதற எழுத்தாவும் இருக்கலாம். இல்ல, சாதாரணமா வாழ நெனக்காத, எப்படி அசாதாரணமா வாழணும்னு தெரியாத ஒருத்தனோட புலம்பலாவும் இருக்கலாம். இல்ல, ஸம்ஸார சாகரத்துல மூழ்கிண்டு, நீச்சல் தெரியாம, கைய மட்டும் நீட்டி நீட்டி கேக்கற லாஸ்ட் ஹெல்ப்பாவும் இருக்கலாம்.



'ஸார்! ரெடியாயிருச்சா?' என்று கேட்டவனிடம்

'அடப்போடா! வெரி ப்ரைட் ப்ராமின், மெடிகல்ல ஸீட் இல்லாம, மெண்டலாயி என்ன பேத்துவான்னு டயலாக். ப்ராமின் லாங்க்வேஜுல டயலாக் ரைட்டிங் இவ்ளோ கஸ்டமா?! ஐயர யாராச்சும் இட்டாந்துருக்கலாம்?! கொஞ்சம் கம்னு கிட, முடிச்சிர்றேன்' எனத் தாஜா செய்து கொண்டிருந்தார் வசனகர்த்தா தனசேகரன்.

இது எப்டி இருக்கு?

அன்று....1

விசாலாக்ஷ¢ 'குளிப்பது' எனத் தீர்மானித்து விட்டாள். விச்வநாதனுக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது எனத் தெரிந்தும்.

திருவல்லிக்கேணி ஒண்டுக்குடித்தனத்தில் 150 ரூபாய்க்கு மேற்கே பார்த்த வீடு. 12 மணிக்கு மேல் சுள்ளென்று வீட்டுக்குள் வெயில் வந்துவிடும். அதுவும் கோடை என்றால் சன்னல்களோடு, கதவையும் திறந்து வைத்து, உஷா ·பேன் லொடலொடத்தாலும் வியர்த்துக் கொண்டேயிருக்கும். அதுவும் 'மூன்று' நாட்கள் வந்துவிட்டால் கேட்கவே வேண்டாம். நரகம்!

படுக்கையறை, சமையலறை, சாமியறை எல்லாம் ஒன்றுதான்! அதையே தடுப்பாக்கி சிறிய அறை ஒன்று விசாலாக்ஷ¢க்கு ஒதுக்கப்படும்; குளிக்கக் கூடாது. ஆடை மாற்றக்கூடாது. ஸைடோஜி தெருவில் இருக்கும் நாத்தனார் பெண்களில் ஒன்று சமையலுக்கு வரும் (விச்வநாதனுக்கு சமையல் வராது!). எல்லோரும் சாப்பிட்ட பின், பசியில் உயிர் போனபின், ஒரே தட்டில் வெவ்வேறு கிண்ணங்களுடன் மிச்சம் மீதி வரும். ஏதேனும் வேண்டுமென்றால் தடுப்புக்குப் பின்னால் குரல் கொடுத்தால் விச்வநாதன் 'என்ன?' என்று சிடுசிடுப்பான். என்ன செய்வது?

இருந்தாலும் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு மாலை 4 மணிக்கு கார்பொரேஷன் பம்ப்-ல் பக்கத்து குடித்தனக்காரியை (தொடக்கூடாது!) தண்ணீர் அடிக்க வைத்து, பொது(?! பின்னே? 6 குடித்தனக்காரர்களுக்கு 2 குளியலறைகளை எப்படிச் சொல்வதாம்?) குளியலறைக்குள் கொண்டு செல்ல வைத்து, 5.30க்கு வரும் விச்வநாதனுக்குத் தெரியாதுதான் என்ற தெகிரியத்தில் குளித்து விட்டு வந்தால்...

விச்வநாதன் அன்று பார்த்து பர்மிஷன் போட்டுவிட்டு 4.30க்கே வந்திருந்தான்!

ஒரே முறைப்பில் விசாலாக்ஷ¢க்குச் சப்தநாடியும் ஒடுங்கிப்போய், கால்கள் துவளத் தொடங்கின. ஒரு வாரம் வரையில் பேசாமல் மௌனம் காத்த விச்வநாதனுக்கு முன் விசாலாக்ஷ¢ எடுத்த முயற்சிகள் எல்லாம் தோற்றுப் போயின. அப்பா வந்து அவளைத் திட்டிவிட்டு, சமாதானம் செய்துவைத்த போது விசாலாக்ஷ¢க்கு ஒன்றுமே சொல்லத் தோன்றவில்லை.

கதை இங்கு முடியவில்லை...

அன்று...2

காலையில் அரை மணி குளித்து, அம்மா செய்து வைத்த இட்லிகளை சமையலறைக்குள் சென்று வயிறு நெறய சாப்பிட்டு, சுத்தமான உயர் ரக சுரிதார் அணிந்து, போகும் முன் "ஸ்மார்ட்டா இருக்க பாட்டி' என்று முத்தம் கொடுத்த பேத்தி ஜலஜாஸ்ரீயைப் பார்த்து 'ஏண்டி டயர்டா இருக்கே?' என விசாலாக்ஷ¢ கேட்ட போது 'பீரியட்ஸ் பாட்டி' என்று படு கேஷ¤வலாகச் சொன்னாள்!

கதை இன்னும் முடியவில்லை....!

இன்று...

இப்போது தெரியறதா? விசாலாக்ஷ¢ என்கிற நான் ஏன் ஜலஜாஸ்ரீயுடன் ரெண்டு வருஷமா பேசறதில்லைன்னு?!

சகலகலாவல்லவன்!

"நான் மகான் அல்ல; சின்ன சின்ன சுவாரஸ்யமான தவறிழைக்கும் மனிதனே!"

வளசரவாக்கத்தில் வசித்து வந்த காலம் அது.

திருவல்லிக்கேணியிலுள்ள கலைவாணர் அரங்கத்தில் தமிழ் திரைப்படங்களை second run-ல் மதியம் 2.30 மணிக்கு மலிவு கட்டணத்தில் திரையிடுவார்கள். டிக்கெட்டின் விலை ரூ 1 மற்றும் ரூ 2 மட்டுமே! அப்போது கமல் நடித்த சகலகலா வல்லவன் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 25 வாரங்கள் ஓடிய படம் அது. எனக்குப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆவல்.

என் தந்தையிடம் சென்று அனுமதி கேட்டேன். மறுக்கப்பட்டது. தாயிடம் கெஞ்சினேன். தாய் எனக்காக பரிந்துரை செய்தும் அனுமதி கிட்டவில்லை. என் தந்தையிடம் ஒரு குணம் உண்டு. முதலில் அவர் மறுத்தால் இறுதிவரை முடிவில் மாற்றமிராது.

எனக்கு அந்த வயதிற்குரிய கோபம் வந்தது. இரண்டு நாள் பேசாமல் முகத்தில் 'உம்'! பாச்சா பலிக்கவில்லை! மூன்றாம் நாள் விபரீதமான எண்ணம் உதித்தது. 'அப்பாவிற்குத் தெரியாமல் படம் போனால் என்ன?!'

மளிகை சாமான் வாங்கும் சாக்கில் இரு ஐம்பது பைசாக்களை ஒரு பொக்கிஷத்தைப் போல பதுக்கி பாதுகாப்பாக வைத்தேன். அவ்வப்போது இடம் மாற்றினேன்!

அந்த நாளும் வந்தது. அப்பாவிடம் 'திருவல்லிக்கேணி போயிட்டு வரட்டுமா?' என்றேன். 'படம் பார்க்கத்தான் போகக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டேனே?' என்றார் விடாது! "இல்லப்பா...friends-ஐப் பாக்கப்போறன். ஆனா 5 மணிக்கு வந்துருவேன்" என்றேன்! என்ன தோன்றியதோ 'சரி போயிட்டு வா' என்று முற்றுப்புள்ளி வைத்து அனுப்பி வைத்தார்.

திருவல்லிக்கேணி வந்தேன். என் நண்பர்களைக் கண்டேன். ஒரு நண்பனிடம் மட்டும் நான் செய்யப்போவதைக் கூறினேன். "இதெல்லாம் தப்பே இல்லடா" என்று ஏற்றி விட்டான்!

2.00 மணியளவில் டிக்கெட் கவுண்டரில் நின்றேன். இரு ஐம்பது காசுகளைத் தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டேன். மனது திக் திக் என்றது. பிரஷர் ஏறிற்று. டிக்கெட் வாங்கும்போது கை நடுங்கியது! அப்பா முகம் எதிரில் வந்து போயிற்று! அங்கும் இங்கும் நோட்டம் விட்டுக்கொண்டே அரங்கினுள் சென்றேன்.

2.30 மணிக்குத் திரைப்படம் துவங்கியதில் மனம் ஆழ்ந்து போனது. படம் முடிந்ததும் பயம் துவங்கியது! ஏற்றி விட்ட நண்பன் "முதல் தடவை இதெல்லாம் சகஜமப்பா. அப்புறமா சரியாயிடும்" என்றான்!

5.30 மணிக்குத் திருவல்லிக்கேணியிலிருந்து கிளம்பி 25C பிடித்து வீட்டினுள் பயந்துகொண்டே நுழைந்த போது மணி 7.00! அப்பா அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தார். காபி அருந்திக்கொண்டிருந்தவர் என்னைப் பார்த்தார். பின் அந்த மில்லியன் டாலர் கேள்வி வந்தது

"நீ சகலகலாவல்லவன் பாத்துட்டு தானே லேட்டா வர்றே?" என்றார்!

சர்வ நாடியும் ஒடுங்கிப் போய் "உங்க அனுமதியில்லாம நான் எப்படிப்பா போவேன்?" என்றேன் ஈனஸ்வரத்தில்.

"எனக்குத்தெரியுண்டா உன்னப்பத்தி. நான் சொன்னத நீ என்னிக்கும் மீறமாட்ட. சும்மா விளையாடிப் பார்த்தேன்" என்றார்.

மனது குற்ற உணர்ச்சியில் குன்றிப்போனது. ஆனாலும், உண்மை சொல்லி என்"மதிப்பை" கெடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை!

அன்று தொடங்கிய வினை, என் திருமணம் வரை தொடர்ந்தது. நிறையப் படங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் பார்த்தேன். தெரியாமல் போவதில் "திரில்" என்பது போய் அந்தப் பழக்கத்துக்கு நான் அடிமையானதுதான் மிச்சம்! ஆனாலும், அவ்வப்போது அம்மாவுக்கும் புத்திசாலியான என் தங்கை/தம்பிக்கும் இது தெரிந்தே இருந்தது!!

என் தந்தையிடம் உண்மையை மறைத்த நான், 20 வருடங்கள் கழித்து அவர் இல்லாத நாளில் அனைவரின் முன் ஒப்புக்கொள்வதில் என்ன "தில்" இருக்கிறது?

இன்று யோசித்துப்பார்க்கிறேன். இழப்பு யாருக்கு?!

பிரிவு

கல்யாணமான இந்த ரெண்டு வருஷத்தில நான் அவள விட்டு பிரிஞ்சதேயில்ல. ஓவர்ஸீஸ் டெபுடேஷன்னதும் நெறயவே யோசிச்சேன். அவகிட்ட பேசினதில 'நாலு வாரம்தானே, ஓடியே போயிரும், போய்ட்டு வந்தா ப்ரமோஷன் வேற'ன்னு சந்தோஷமா வழியனுப்பி வெச்சா.

நாலு வாரம் நாலு மாசமானதில எல்லாமே போரடிக்க ஆரம்பிச்சது. காலிங் கார்டுல பேசறப்பல்லாம் 'உங்கள விட்டு என்னால் இருக்கவே முடியலப்பா'ன்னு பொலம்புவா. எனக்கும் அழுகை வரும். நானும் சொல்ல நெனப்பேன். ஆம்பளயாச்சே?! முடியுமா?!

குணா-ல வர்ற பாட்டு ஞாபகம் வரும் 'எந்தன் காதல் என்னவென்று சொல்லாமல் ஏங்க அழுகை வந்தது. எந்தன் சோகம் உன்னைத் தாக்கும் என்றெண்ணும்போது வந்த அழுகை நின்றது'. ஒண்ணும் சொல்லாம சமாளிச்சு மனசுக்குள்ளயே அழுதுக்குவேன்.

ஒரு வழியா 'தாய் மண்ணே வணக்கம்' சொன்னப்போ ஆறு மாசாமாயிருச்சி. ஏர்போர்ட்டுல என்னப் பாத்தப்ப அவ கண்ல தண்ணி; என் கண்ணுல கூடத்தான்.

ராத்திரி எனக்கு புடிச்ச ஜாதிமல்லியோட பக்கத்துல படுத்தா. மெல்ல தொட்டப்ப 'நீங்க ரொம்ப மோசம்பா'ன்னா. 'என்னம்மாது...இன்னும் ஆரம்பிக்கலியே!' ன்னதும் 'ச்சீ..அதில்ல'ன்னு செல்லமா சிணுங்கினா.

'வேற என்னம்மா'ன்னதுக்கு, 'எப்ப பேசினாலும் நா 'நீங்க இல்லாம் என்னால இருக்க முடியலே'னு பொலம்பிகிட்டே இருப்பேன். ஆனா நீங்க? என்ன சமாதானப்படுத்தவாவது ஒரு தடவ, ஒரே ஒரு தடவ 'உன்ன விட்டுட்டு என்னாலயும் இருக்க முடியலேம்மா'ன்னு அழ வேண்டாம். அட்லீஸ்ட் வாய்விட்டு சொல்லிருக்கலாம். ஆனாலும் நீங்க ரொம்ப அழுத்தம்பா'ன்னா.

நான் என்னத்த சொல்றது?!

அப்பாவும் தீபாவளியும்

குமுதம் ஜங்ஷனில் 2003 தீபாவளி இதழில் வெளிவந்தது.படித்துப் பாருங்களேன்!

தீபாவளியை என் அப்பா கொண்டாடும் அழகே தனி. அதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் இருக்கிறது.

என் அப்பாவின் தாத்தா திதி தீபாவளி அன்று வருவதால் அவர் சிறு வயதில் பண்டிகை கொண்டாடியதேயில்லை. ஊரெங்கும் மகிழ்ச்சியுடன் புத்தாடை உடுத்திருக்கையில் என் அப்பா மட்டும் பழைய உடை அணிந்திருப்பார். என் தாத்தா கொடுக்கும் காலணா வெங்காய வெடிகளில் அப்பாவின் தீபாவளி முடிந்துவிடும்! மதியம் திதி முடிந்தவுடன் கொண்டாடப்படும் தீபாவளியில் என்ன சுகம் இருந்திருக்க முடியும்?

எங்களுக்கு விவரம் தெரிந்த வயதில் தீபாவளியைக் கொண்டாடக் கற்றுக் கொடுத்தார். தனக்கு ஒரு எட்டு முழ வேட்டி, ஒரு புது 'கை வைத்த' உள் பனியன், ஒரு துண்டு என்பதோடு திருப்தி யடைந்த அவர், எங்களுக்கு துணிகள் வாங்கிக் கொடுப்பதில் குறையே வைக்கவில்லை. சமயத்தில் இரண்டு/மூன்று செட்கள் கிடைத்து விடும்.

சேனல்களில் அப்போதெல்லாம் வீடுகள் அடைபடாத காலம். தீபாவளியின் சந்தோஷமே பட்டாசுகள்தாம். அதை நன்றாக உணர்ந்திருந்தார் என் அப்பா. மத்திய சர்க்காரில் (ஏஜ“ஸ் அலுவலகம், தேனாம்பேட்டை) வேலை செய்பவர்களின் பல சலுகைகளில் ஒன்று சகாய விலையில் பட்டாசுகள்! அதற்கென்றே ஒரு தனிக்கூட்டம் என் அப்பா அலுவலகத்தில் கூடும்.

என் அப்பாவின் ரசனைகள் தனி. 5 'குருவி' வெடிகள் கொண்ட பாக்கெட் 25; 5 'லஷ்மி' வெடிகள் கொண்ட பாக்கெட் 5; 3 'redfort' சரங்கள்; 1 பாக்கெட் ஊசிப்பட்டாசு; 3 டஜன் கம்பி மத்தாப்புகள் (சாதாரணமான கம்பி மத்தாப்புகளில்தான் ஆர்வம்!); 1 டஜன் சாட்டை; 2 டஜன் தரைச்சக்கரம்; 3 டஜன் புஸ்வானம் என்று வகை வகையாக வாங்கினாலும் விலையென்னவோ ரூ 100க்குள்தான் இருக்கும்! racket, atom bomb, double வெடிகளில் அவருக்கு ஆர்வம் இருந்ததில்லை. பொறுமையாக எங்கள் மூவருக்கும் பிரித்துக் கொடுப்பார் (நான், எனது தங்கை, தம்பி!). அப்பா வாங்கித்தந்த எந்த வெடிகளும் சோடை போனதில்லை.

தீபாவளிக்கு முதல் நாளில் வீட்டில் நிச்சயம் 'பஜ்ஜி' உண்டு! உருளை, கத்திரி, புடலை, வாழை என வகைகள் நீளும். அன்றைய இரவே மறுநாள் உடுத்த வேண்டிய துணிகளை எடுத்து பூஜையறை பலகை முன் வைத்து விடுவார். தலைக்குத் தேய்க்க வேண்டிய எண்ணெய் கூட காய்ச்சி வைக்கப்பட்டு விடும்! கேஸ் பர்னரில் தலையில் 'தவலை'கள் தண்ணீருடன் ஏற்றப்பட்டு விடும்!

காலை 3.30 மணிக்கு எழுப்பி விடுவார் (அது போகப்போகத் வளர்ந்து 4.30 ஆகி இன்று 5.30 ஆகிவிட்டது!). தலைக்கு எண்ணெய் வைக்கப்பட்டவுடன் எங்களில் ஒருவரோடு வீட்டிற்கு வெளியே வந்து ஒரு 'redfort' சரம் வைப்பார். 'பட பட' வென அது வெடிக்கும்போது அவர் முகம் விரிவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். 'எண்ணெய் வெச்சுண்டவுடனே ஒரு பட்டாசு வெக்கணும்; அதான் சாஸ்திரம்' என்பார்.

எல்லோரும் குளித்து முடித்தவுடன், தான் பலகையில் உட்கார்ந்து உடல் முழுதும் எண்ணெய் தேய்த்துக்கொள்வார். 'எண்ணெய் உடம்பு முழுக்க ஒரு எடம் விடாம தேச்சுக்கணும்; அப்பதான் ஒரு வியாதி வராது; அதே போல சீயக்கா மட்டும்தான் தேய்ச்சுக்கணும்; இன்னிக்கு சோப்பு கூடாது; எண்ணெய் முழுக்க போற மாதிரி சீயக்கா தேச்சுக்கபடாது; கொஞ்சம் பிசுபிசுப்பு இருக்கணும்' என்பார். குளித்தவுடன் எல்லோரையும் அன்பாக "கங்கா ஸ்நானம் ஆச்சா?" என்று விசாரிக்கும் அழகே தனி. அதே போல 'தீபாவளி மருந்து' சாப்பிட்ட பின் தான் எல்லா இனிப்பு/கார வகைகளில் கை வைக்க வேண்டும் என்ற அன்புக் க்ட்டளை வேறு!

"புஸ்வாணம், தரைச்சக்கரம், சாட்டை இதல்லாம் ராத்திரி விடணும்; அப்பத்தான் நன்னா இருக்கும். அதுவும் புஸ்வானம் பூத்து விரியற அழக ராத்திரிலதான் பாக்கணும்" என்று வற்புறுத்தி எங்களை ரசிக்க வைத்ததில் அவருடைய பங்கு அதிகம்.

தீபாவளி அன்று அவர் பாதம் தொட்டு ஆžர்வாதம் வாங்க வரும அனைவருக்கும் 'ஒரு ரூபாய்' நாணயம் உண்டு. அது வாங்குவதற்கென்றே எனது நண்பர்/உறவினர் கூட்டம் வருவதும் உண்டு!

இன்றும் தீபாவளி இருக்கிறது; அப்பாதான் இல்லை!

நிஜம்

'பாஸ்கி! படம் பாத்த எல்லாரும் அலர்றாங்க. அவ்ளோ நல்லா இருக்காம். தியேட்டர்ல விசில் பறக்குது. நிச்சயம் வெள்ளி விழாதான். கலெக்ஷன் ரிபோர்ட் பாத்தியா?'

'டேய்! அந்த டாக்டர் ரோலை நான் பண்ணிருக்கணும்டா'

'பாஸ்கி! என்ன வெள்ளாடறியா? செத்துப் போற ரோலை நீ பண்ணா டிஸ்ட்ரிபியூடர்ஸ் வாங்குவாங்களா? இல்ல உன் ரசிகன்தான் சும்மா இருப்பானா? ஸ்க்ரீனை கிழிச்சு தியேட்டரையே கொளுத்திடுவாய்யா!'

'லை•ப் டைம் ரோல் அது; மிஸ்ஸாயிருச்சு!'

'நீ யாரு? எம்ஜியார் ரஜினிக்கப்பறமா நீதான்னு பேசிக்கறாங்க. ரெண்டு பேரோட ஸ்டைலையும் உட்டாலங்கடி பண்ணி, கொஞ்சமா கமலையும் விட்டுடாம கலாய்ச்சிகினு இருக்க. உனக்கு ஏண்டா இந்த வீண் ரிஸ்க்?'

'சும்மார்றா கம்மனாட்டி! திலக் படம் பாத்தியா?'

'ஹ¤ம்..பாத்தேன். ஸ்டார் பெர்•பார்மென்ஸ். ரெண்டு காலும் இல்லாம என்னமா நடிச்சுருக்கான்? ஆனா, உன்னோட படம் சுனாமி மாதிரி 'தள்ளி'கின்னு போயிருச்சு. தேவில அவன் படம் ஈயடிக்குது; பாரடைஸ்ல உன் படம் ப்ளாக்ல போவுது!'

'படத்துக்கு படம் திலக் என்னமா வெரைட்டி கொடுக்கறான்! நான்? ஒரே மாதிரி அம்மா சென்டிமென்ட், காமெடி, டூயட், வில்லன்?'

'பாஸ்கி! என்னாச்சு உனக்கு? ரொம்ப பிலஸா•பிகலா போயிட்ட. ஒண்ணை புரிஞ்சுக்கோ. நீ வந்துட்டு போனா போதும்னு உன் ரசிகன் நெனக்கறான். ஆனா திலக் படத்துல நூத்தம்பது பர்ஸென்ட் பெர்•பார்மென்ஸ் எதிர்பாக்கறான். அதுல கொஞ்சம் கொறஞ்சா கூட ஒப்துக்கறதில்ல'

'டேய்! எனக்குனு ஒரு மனசு இருக்குடா. அதுக்கு நான் தீனி போட வேணாமா?'

'உன்ன நம்பியிருக்கற இன்டஸ்ட்ரிய பாரு; உன் படம் போற வெலைய பாரு; அதனால வாழற குடும்பங்களப் பாரு; கவலையை மறந்து பாலூத்தி, உன்னப் பாத்தா விசிலடிக்கற •பேன்ஸை பாரு; இத்தனை வயசுக்கப்பறமும் உன் 'பல்செட்' சிரிப்புல மயங்கற சின்னப் பசங்கள பாரு; அதாண்டா உன்ன மாதிரி கமர்ஷியல் ஹீரோக்களுக்குத் தீனி. சுருக்கமா சொன்னா எங்கள் இதயத் திருடா! இதாண்டா சினிமா!'

இரக்கம்

முன் குறிப்பு - 22 வருடங்களுக்கு முன் கையெழுத்து பிரதியான "பைரவி"யில் வெளிவந்த என் கதை அப்படியே தரப்பட்டிருக்கிறது. இந்த எழுத்தில் காணப்படும் "கன்னி"த் தன்மை என்னைக் கவர்கிறது. "காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன்குஞ்சு"தானே!

12ம் நம்பர் பஸ் ஐஸ் ஹவுஸ் டெர்மினஸ் வரும்போதே நல்ல கூட்டம். எல்லோரும் முண்டியடித்துக் கொண்டு ஏறினர், என்னைத் தவிர! எல்லோரும் ஏறிய பிறகு, நான் ஏறி இரண்டாம் படிக்கட்டில் நின்றேன். அப்போதுதான் அவ்வாலிபனை, நடத்துனர் இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பவனைப் பார்த்தேன்.

ஒல்லியான தேகம். சுருள் முடி. வெளிர் நீல சட்டை. நீல பாண்ட். சட்டை பாக்கெட்டில் அழகாக செருகி வைக்கப்பட்ட பேனா. அருமையாக இருந்தான்.

அடுத்து வந்த ஐஸ் ஹவுஸ் போலிஸ் ஸ்டேஷனில் மற்றொரு கும்பல் ஏறிற்று. நான் இப்போது மூன்றாம் படிக்கட்டில் நின்றேன். பஸ் சிறிதே முனகிவிட்டு செல்ல ஆரம்பித்தது!

இரண்டொரு ஸ்டாப்பிங்குகள் கடந்தன. திரும்பிப் பார்க்கையில் அவ்வாலிபனுக்கு எதிரில் ஒரு கனமான அம்மாளும், கைக்குழந்தைக்காரியும் நின்றிருந்தார்கள். அவ்வாலிபனோ, ஒரு புத்தகத்தில் ஆழ்ந்து போயிருந்தான். அதைக் கலைத்தது அந்த கனமான அம்மாளின் குரல்!
"பச்ச புள்ளயோட அந்தம்மா நிக்கறது தெரியல? எழுந்து எடம் விடப்பா!" என்றாள் (கத்தினாள் என்பதே பொருந்தும்!) அவ்வாலிபன் அதிர்ந்து போய் எழுந்தே விட்டான்.

இதையெல்லாம் கவனித்து வந்த நான், "ஸார்! நீங்க உக்காருங்க. இந்த ஸ“ட்டுக்கு முன்னாலயும் லேடீஸ் ஸ“ட்தான். பின்னாலேயும் லேடீஸ் ஸ“ட்தான். அவங்க யாருக்குமே இல்லாத இரக்கம் உங்க கிட்ட மட்டும் இருக்கணுமா? நீங்க உக்காருங்க ஸார்! அப்படியே அந்தம்மா உக்காந்துதான் ஆகணும்னா லேடீஸ் ஸ“ட் லேந்து யாராவது எந்திரிச்சப்புறம் உக்காரட்டும்" என்றேன் அந்த கனமான அம்மாளின் பார்வையைப் பொருட்படுத்தாமல்!

உடனே அவ்வாலிபன் " பரவாயில்லப்பா, பொண்ணுன்னா பேயும் இரங்கும்னு பெரியவங்க சொல்வாங்க. நான் பேயை விடக் கொடியவனா இருக்க விரும்பல. புக் படிச்சிக்கிட்டு இருந்ததால நான் இவங்கள கவனிக்கல. அவங்க இப்ப உக்காரட்டும்" என்றான். நான் பதில் பேசவில்லை. அவன் எழுந்து கொஞ்சம் சிரமப்பட்டு தள்ளி நின்றுகொண்டான்.

Amruthanjan stopping வந்தது. அவ்வாலிபன் இப்போது மிகவும் சிரமப்பட்டு இறங்கினான்.

பஸ்ஸ”ம் கிளம்பியது. அவன் விந்தி விந்தி நடந்ததைக் கண்டு நான் அதிர்ந்தே போனேன்!

அந்த கனமான அம்மாள் முகத்தில் ஈயாடவில்லை!

பிறந்த நாள்

விஷ்வா அன்று காலை விழித்துக் கொள்ளும் போது மணி ஏழாகிவிட்டது. மனைவி நிகிதாவை திட்டிக் கொண்டே அரக்கப் பரக்கக் குளித்தார். குளிக்கும் போது சட்டென ஞாபகம் வந்தது "அட! இன்றுதானே எனக்கு பிறந்த நாள்..நிகிதா ஆச்சரியப் பரிசு வைத்திருப்பாள்...அருணும், அகிலாவும் வழக்கம் போல் பூங்கொத்துடன்.." நினைப்பே இனித்தது. இன்றாவது அலுவலகத்திலிருந்து žக்கிரம் வந்து எல்லோரையும் "அன்னலஷ்மி"க்கு அழைத்துச் செல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டார்.

அவருக்குப் பிடித்த நீல நிறத்தில் உடுத்திக் கொண்டு, டைனிங் ஹாலுக்கு வந்தபோது, காலை டிபன் ரெடியாக இருந்தது. "அட..நமக்குப் பிடித்த வெண் பொங்கல், வெங்காய கொத்ஸ”, காரட் அல்வா.." நிகிதாவை மனதில் பாராட்டினார். "என்னங்க..போட்டுக்க வேண்டியது தானே.." என்று கூறியவாறே நிகிதா பரிமாற ஆரம்பித்தாள். வழக்கம் போல் பிறந்த நாள் பரிசான "நெற்றி முத்தம்" மிஸ்ஸ’ங். அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நிகிதாவின் முகத்தைப் பார்த்தார். கோபம் எதுவும் இல்லை.

"ஹாய் டாட்!" என்றார்கள் அருணும், அகிலும். நினைவிற்கு வந்தார். "மா..! காலேஜுக்கு லேட் ஆயிடுத்து..žக்கிரம்.." என்றவாறே தட்டில் தாளம் போட்டனர். "டாட்! கேன் யூ ட் ராப் மீ..?" என்று அகில் கெஞ்சினாள். இவர்களுக்குமா ஞாபகம் இல்லை? மற்றொரு சராசரி தினம் போல் அல்லவா நடந்து கொள்கிறார்கள்?

விஷ்வாவிற்கு காரட் அல்வா கசந்தது. சாப்பிட்டு முடித்து "நிகி! நா(ன்) கௌம்பறேன்" என்றார். "சரி..வழக்கம் போல லேட்தானே?" என்றாள் நிகிதா. "ஆமாம்" என்று உதிர்த்து விட்டு மாருதியை உசுப்பினார்.

வழியில் செல்லும் போது வருத்தமாக உணர்ந்தார். மனசு கனமாக இருந்தது. அலுவலகத்துள் நுழைந்து, லிப்டில் ஏறி, 6வது மாடியில் இருந்த தன் கேபினுக்குள் புகும் போது, அவரது செகரட் ரி ஜோத்ஸ்னா "குட் மார்னிங் பாஸ்! ஹாப்பி பர்த்டே" என்றாள். விஷ்வா தெம்பானார். அட்லீஸ்ட இவளாவது ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாளே...!

விஷ்வா அன்றைய அலுவல்களில் ஆழ்ந்ததில் மணி ஒன்றானது தெரியவில்லை. கதவை மெலிதாகத் தட்டிய பின் வந்த ஜோத்ஸ்னா "நீங்கதான் இன்னிக்கு எனக்கு ட் ரீட் கொடுக்கணும்..எங்க போலாம்?" என்றாள். விஷ்வாவிற்கும் சரியெனப் பட்டது. "வா..! "அன்னலஷ்மி" போலாம்" என்று அவளை அழைத்துக் கொண்டு சென்றார்.

ஏதேதோ பேசியதில் விஷ்வாவிற்கு நேரம் சென்றதே தெரியவில்லை. அசட்டுத்தனமாய் ஜோத்ஸ்னா மேல் சபலம் தட்டியது. புருஷனை இழந்தவள். இன்றும் அவள் பழகும் முறையில் ஒரு வினோதம் தென்படும். அதுவும் எல்லோரும் அலட்சியப் படுத்திய தன் பிறந்த நாளை அவள் கொண்டாடிய விதம் விஷ்வாவிற்கு பிடித்திருந்தது.

இருவரும் லஞ்ச் முடித்து வெளியே வந்தனர். "நீங்க தப்பா நெனக்கலேன்னா நா(ன்) ஒண்ணு சொல்லட்டுமா?" என்றாள் ஜோத்ஸ்னா. விஷ்வா அவளை ஏறிட்டார். "இதுக்கு மேலயும் போய் ஆபீஸா? வாங்களேன்..என் ஃபிளாட்டுக்கு போலாம்" என்றாள். விஷ்வாவிற்கு ஒரு "ஹாஃப்" உள்ளிறக்கியது போல் இருந்தது. "போலாமே.." என்றார் ஈனஸ்வரத்தில். வயிற்றுக்குள் பட்டாம் பூச்சிகள் பறந்தன.

ஜோத்ஸ்னா ஃபிளாட்டில் நுழையும் போது விஷ்வாவிற்கு "ஜுரம்" வந்தது போல் இருந்தது. அங்கங்கே தொங்கும் "ஓவியங்கள்" அவரது இளமையை நினைவு படுத்தின. "பாஸ்..! நான் கொஞ்சம் ட் ரெஸ் சேஞ்ச் பண்ணிக்கறேன்.." என்று "எஸ் ஜானகி" குழைவில், ஏறக்குறைய விஷ்வா மேல் படர்ந்து விட்டு ஜோத்ஸ்னா பெட் ரூமிற்குள் சென்றாள்.

விஷ்வாவிற்கு அதற்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் போனது. இன்னும் நாம் சும்மா இருந்தால் நமது ஆண்மையே சந்தேகத்துக்குரியதாகிவிடும். உடைகளைக் களைந்து முழு நிர்வாணமாகி பெட் ரூம் கதவைத் தள்ளி நுழைந்தால்..

டேபிள் மேல் "கேக்" வைக்கப் பட்டிருந்தது. "ஹாப்பி பர்த்டே டு யூ" என்று கோரஸாய் நிகிதா, அருண், அகில், ஜோத்ஸ்னா, மற்றும் சில நண்பர்கள் பாடி வரவேற்றனர்!!!

("வலை"யிலிருந்து பின்னப்பட்டது)

அவளும் நானும்

அவளை நான் இரண்டு நாட்களாகத்தான் பார்க்கிறேன்.

எப்போதும் 'துறு துறு' கண்கள். அந்நியன்(ள்?!) போல வழியும் தலைமுடி. முகம் கொள்ளாத சிரிப்பு. காதுகளில் தொங்கும் தொங்கட்டான் (அ) ஜிமிக்கி?! - பால்கனியில் அடிக்கடி வந்து நிற்கும் அவளை நான் இரண்டு நாட்களாகத்தான் பார்க்கிறேன்!

பெங்களூரின் ஆயிரக்கணக்கான அடுக்குமாடிகளின் ஒன்றில் என் வாசம். எதிரும், புதிருமாய்க் கட்டித் தள்ளியிருக்கும் தீப்பெட்டி சைஸ் வீடுகள். சொந்தமாய் வாங்கியிருக்கும் மூன்றாவது தள தீப்பெட்டி ஒன்றின் பால்கனியிலிருந்து பார்த்தால் எதிர் பால்கனிகளின் சகலமும்(!) தெரியும். அதற்கு நேரமில்லாது பனசங்கரியிலிருந்து, ஒயிட்·பீல்டுக்கு திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை ஓடிக்கொண்டேயிருப்பேன் (ப்ராமிஸ்!). கணினி கம்பெனியில் ஜல்லியடிப்பது போக எனது ஆர்வம் சக இந்தியனைப் போல கிரிக்கெட், இசை, ஸினிமா, போக கொஞ்சம் அழகான...பெண்கள்!

முக்கியமான கலைஞர் ஒருவரை 'வைகுண்டம்' தத்தெடுத்துக்கொண்டதில், பெங்களூரே அடங்கிப்போய் 'bread/jam/maggie'-யுமாய், பொழுது போகாது பால்கனியிலிருந்து பார்வையைத் துருத்தியதில் அவளை முதன் முதலாய்ப் பார்த்தேன். செக்கச் சேவேலென்று என்ன ஒரு அழகு! கண்களை நகர்த்த முடியாது தவித்துப் போனேன்! ('எவ்ளோ நேரம் நின்னுகிட்டே இருப்பே?! பாவம்! உனக்கு கால்கள் வலிக்காதா?!')

நாயகன்/நாயகி-க்குப் பின் யாருடைய அறிமுகம் என சினிமா பார்க்கும், அட்லீஸ்ட் தமிழ் சினிமா பார்க்கும் அனைவருக்கும் தெரியும். சரேலென பால்கனியில் நுழைந்த பெண்மணி (வயதை வைத்து பார்த்தால் அவள் பாட்டியாயிருக்க வேண்டும்), 'உனக்கு எவ்ளோ சொன்னாலும் புரியாதா, ஏன் கேக்கவே மாட்டேங்கறே?!' என்கிற தொனியில் பேச, அவள் மறுக்க..."ஸ்ஸ்..ஆ"-வை சிகரெட் முனை சுட்டதில் கொஞ்சம் சத்தமாய்ச் சொல்லிவிட்டேன் போலும். பாட்டி முறைத்த முறைப்பில் 'நெற்றிக்கண்' இருந்திருந்தால் சாம்பல்!

மாலை. இன்ஸ்டெண்ட் கா·பியுடன் பால்கனிக்கு வந்தால்....அவள்! தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு 'ஹாய்!' என வாயசைத்து கையை ஆட்டிக்கொண்டே இருந்ததை பார்த்துவிட்டு, ஒரு புன்னகையை மட்டும் பதிலாகத் தந்தாள். எதிர்பாராத சமயத்தில், 'கை'யை வாயில் வைத்து, அவள் 'உம்ம்ம்மா' என பறக்கும் முத்தம் ஒன்றைக் கொடுக்க...நான் அம்பேல்! சுதாரித்ததில், பாட்டி என்னை முறைத்துவிட்டு, ஏறக்குறைய அவளை இழுத்துச் செல்வதை பார்க்க முடிந்தது!

சனிக்கிழமை எழுந்து பால்கனிக்கு வந்து சோம்பல் முறித்தபோது, பெங்களூரே அதிகாலைப் பனியில் குளித்துக்கொண்டிருக்க, அத்தனை சீக்கிரமாய் அவள்! 'ஹாய்' என்ற வாயசைப்புக்கு கையசைத்தாள்! 'உன் பேர் என்ன?' என ஆங்கிலத்தில் வினவும்போது...பாட்டி!

'என்னப்பா? மூணு வயசு குழந்தை பால்கனில நிக்குது. விழுந்தா என்னத்துக்கு வுறது? பனி வேற. மிரட்டி வீட்டுக்குள்ள போகச் சொல்லாம அதுகூட கொஞ்சிகிட்டு நிக்கறது கொஞ்ச கூட நல்லால்லப்பா' என உரிமையுடன் அதட்டி விட்டு அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு போனாள்!

பாட்டி தோளில் சாய்ந்து, வாயில் விரலை போட்டுக்கொண்டு, அவள் 'க்க்க்க்' எனச் சிரித்தது ரொம்பவே அழகாயிருந்தது.

நான், நீ, அவன்!

“நான் அவன் ரத்தத்தை குடிக்காம விடப்போறதில்ல ஸார்!

மன்னிச்சுருங்க..இப்டி மொட்டையா சொன்னா எப்படி ஸார் உங்களுக்கு புரியும்? அத்தால ஒரு சின்ன •பிளாஷ்பேக்...

நானும் அவளும் லவ்வர்ஸ். சொந்தத்தை விட்டுட்டு நான் போதும்னு வந்தவ ஸார் அவ! ரொம்ப ஜோவியலான ஆளு...எல்லாத்துகிட்டயும் சகஜமா இருப்பா...அப்பப்போ கடிப்பா...(நான் எப்பவாவது!) லவ்வுன்னா அப்டியரு லவ்வு...இல்லேன்னா கே கே நகர் லச்சுமணசாமி ரோட்ல கூவத்த்தாண்ட நாங்க அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்க முடியுமா? எங்களுக்கு பகலு, ராத்திரி, சாப்பாடு தூக்கம்னு கெடையாது ஸார்! அப்படியே சேந்து சுத்திகினே லை•பை என்ஜாய் பண்ணுவோம்.<>

தயவுசெஞ்சு அலுத்துக்காதீங்க ஸார்! இது ரெகுலரான லவ் ஸ்டோரி இல்ல. கொஞ்சம் என்னப் புரிஞ்சுக்கங்க ஸார்! (என்ன பண்றது ஸார்! தமிழ்நாட்டு பொறப்பானதால ‘ஸார்!’ போடாம பேச வர்றல ஸார்?!)

இப்படி நாங்க ஜாலியா இருக்கப்பதான் காலியா இருந்த பக்கத்து வீட்டுக்கு ஒரு •பேமிலி வந்துது. நான் உடனே அவகிட்ட ‘ஆளுங்கோ எப்டி இருப்பாங்கோ, என்ன மாதிரி பிஹேவ் பண்ணுவாங்கோன்னு தெரியாது. நீ உஷாரா இரு; சகஜமா போய்கினு வந்துகினு இருக்காதே’ன்னு வார்னிங் குடுத்தேன் ஸார். நான் சந்தேகப் பிராணி இல்ல ஸார்! இருந்தாலும் வந்த ஆளுங்கோ எப்படி கீறாங்கன்னு தெரியாம நாம போக வர செய்யறது சரியா ஸார்?!

இவ கேக்கலையே ஸார்! புச்சா கீறதால ஆர்வத்துல அவங்க வீட்டுக்கு ரெண்டு மூணு தபா போனா; அப்பத்தான் அந்த வீடல கீற தடியன் இவளப் பாத்திருக்கணும் ஸார்! என் முன்னாலேயே அவளப் பிடிச்சு, ரெண்டு கையால அணைச்சு....... நாசம் பண்ணிட்டான் ஸார்! ஒரு பூவ கசக்கிட்டான். அதிர்ச்சி தாங்காம என் ஆளு ‘காலி’ ஸார்! ஒரு நிமிட்ல எல்லாம் நடந்து முடிஞ்சிருச்சு. பொறக்கப்போற கொழந்தைக்குப் பேரு வெச்ச என் ராசாத்தி என் கண்ணு முன்னாலேயே செத்துப் போனா எப்டி இருக்கும் ஸார் எனக்கு?

பத்து நாளு ஒண்ணும் புரியாம கலங்கிப் பூட்டேன் . அப்பால கவலயை உதறிட்டு யோசிச்சேன் ஸார்! அவன போலீஸ¤க்கு இழுத்துகிட்டு போயிறலாம்தான்! ஆனா, போலீஸே அவன் பக்கம்தானே? எங்கள மாதிரியான ஆளுங்களுக்கெல்லாம் கடவுள் கூட தொணையில்லயே! அப்பதான் டிஸைட் பண்ணேன் ஸார்! சட்டத்தை நானே கைல எடுத்துகினு, அவன் வீட்டுக்குள்ளயே போயி, அவனைப் போடப் போறேன்! அத்தான் அவளுக்கு செய்யற அஞ்சலி!

இத்த அவன் எப்டியோ தெரிஞ்சுகிட்டு உஷாராயி, வெள்ளைப்படை ஒண்ணு வெச்சிகிட்டான் ஸார். அத்த மீறி போவுறது எங்கள மாதிரி ஆளுங்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டம். அவ்ளோ டைட் ஸெக்யூரிட்டி. இருந்தாலும் விடுவேனா? எங்க லவ் டிவைன் ஸார்! அறிவை யூஸ் பண்னி, எப்டியாவது வெள்ளையை ஏமாத்தி அவன ‘அட்டாக்’ பண்றது! அத்தானே த்ரில்!

வெள்ளப் படையோட வீக்னஸ கண்டுபுடிக்க பன்னென்டு நாள் கண் முழிக்க வேண்டியதாயிருச்சு. கன்•ப்ர்ம் பண்ண இன்னும் ரெண்டு நாள் பக்காவா செக் பண்ணேன் ஸார்! அப்பதான் ஐடியா வந்திருச்சு!

ராத்திரி ஒம்போது மணிக்கு வர்ற வெள்ளைப் படை காலைல ஏழு மணி வரைக்கும் இருக்கும்! அத்தால அது வர்றதுக்கு முன்னால போய் பதுங்கறதுதான் சரி! ரிஸ்குதான் ஆனா, வேற வழியில்லை ஸார்! அவனை எப்படியாவது......

எல்லாம் பக்காவா நடந்துருச்சு. பதுங்கி, அவன் அஸால்டா கீற சமயத்துல, தூங்கறப்போ கழுத்தாண்ட போயி, மொள்ள அவனுக்குத் தெரியாம ரத்தத்தை ஆர்வமா உறிஞ்சறப்போ......

“அய்யய்யோ! எப்ப முழிச்சுகிட்டான்? தெரியலையே?! இந்த போடு போடறானே! மை டியர் லவ்! சொர்க்கத்துல மீட் பண்ணுவோம்!”

“சே! என்னதான் மஸ்கிடோ நெட் போட்டாலும் எப்டியோ ஒரு கொசு உள்ள பூந்து இந்த கடி கடிக்குதே?’ என்று கொசுவைக் கசக்கிவிட்டு திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டான் அவன்.